می رو

بدین راه ُ روش می رو که با دلدار پیوندی ...

می رو

بدین راه ُ روش می رو که با دلدار پیوندی ...

ایمان سبز من

شنبه, ۳۰ ارديبهشت ۱۳۹۶، ۰۴:۴۱ ب.ظ

انتخابات سال 96، نه فقط پیروزی 57 درصدی روحانی بر رییسی بلکه پیروزی یک گفتمان بر یکی دیگر است. حالا دیگر می توانم به قطع بگویم که گفتمان ِ مورد پسند اکثر مردم ما - امروز - گفتمان میانه روی و دموکراسی ست. مردم - شاید به صورت نا خوداگاه - فضای باز و صراحت لهجه می خواهند. هنوز این حقیقت را هضم نکرده ام که روستاییانی که دیروز به احمدینژادِ سیب زمینی پحش کن و "مردمی" رای دادند، چطور امروز نام روحانی را روی برگه ی خود نوشته اند. این بسیج همگانی مردم در روستاها، چطور اتفاق افتاده است. مردم ِ روستایی ما کی از قشر ِ به دنبال صدقه عبور کردند و به بلوغ عقلانی ِ اعتدال رسیده اند؟ یالل عجب. یارانه چند برابری و سید امام رضا را گذاشتند و روحانی "کاخ نشین!" را گزیدند! مردم ما دارند یک پوست اندازی خیلی آرام می کنند. قدری - شاید فقط قدری - آگاهانه تر و واقع بینانه تر به قضایا می نگرند.  
بله، انتخابات مجموعه ای از امید در دل من پرورانده است. حالا دیگر عمیق تر و مجدانه تر باور دارم که راه اپتیمم اصلاح وضعیت مملکت، نه انقلاب و جنگ، که اصلاح است. حالا دیگر ایمان پیدا کرده ام که مردم ما قدر صندوق رای را فهمیده اند. حاکمان ما صندوق رای را به رسمیت شناخته اند. بازی را در میدان ِ انتخابات آورده اند. بر عکس 88، از نتیجه ابایی نداشته اند و نترسیدند اگر بسیج مردم بر علیه گزینه شان شد. برخورد امنیتی نکردند، هیچ موبایلی را قطع نکردند، هیچ پلیسی را در خیابان ها به درگیری با مردم نکشاندند، هیچ اینترنتی کند نشد، شبکه ای پارازیت نگرفت و تحمیل ِ رای ای صورت نگرفت. این برای همه مان بهتر نبود؟ پذیرفتن جمعیت ِ خواهان تحول. 
و آی جنابی که مقطعی نگاه می کنی و معتقدی دوم خرداد، و انتخابت 88 نتیجه ای در پی نداشت، مگر نتیجه ای واضح تر از تحمیل صندوق رای؟ نتیجه ای مبین تر از گفتمان ِ ضد جنگ و صلح آمیز؟ تمام این مطالبات که امروز در دیده ی مردم ایجاد شده؛ آزادی، دموکراسی، عقلانیت و اعتدلال همه به مرور زمان به کمک دو چیز به جود امده است: 1.انتخابات های گذشته و 2. تکنولوژی
من امیدوارم به آینده ی کشورم. خیلی امیدوار. می دانم راه سختی در پیش است. می دانم نهاد های انتصابی بیش از آنچه که فکرش را می کنم قدرتمندند، می دانم روحانی در این چهار سال قدم ِ زیادی برای احیای حقوق شهروندی بر نداشته است، حصر را پایان نبخشیده است و با دستگیری دگر اندیشان مقابله ی موثر نداشته است، می دانم ترمز سپاه را نکشیده است، جلوی موشک های محرک را نگرفته است و جلوی قدرت گرفتن ائمه جمعه و امثال علم الهدی را نتوانسته بگیرد، اما، یک چیز را اگر توانسته انجام دهد خود کافی ست: گفتگو را اغاز کرده است ... ابتدا با جهان و به گمانم زین پس؛ با نهاد های حکومتی. 
موافقین ۰ مخالفین ۰ ۹۶/۰۲/۳۰
پونه

نظرات  (۱)

واقعیت درد ناکی یه واقعا

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی